absolwent.traugutt.net - Portal absolwentów gimnazjum i liceum im. R. Traugutta
Witamy, dzisiaj jest czwartek, 1. października 2020.

Absolwenci-Stępień Wacław

absolwentImię i Nazwisko: Stępień Wacław

Mail: Nie określono
Rok matury: 1932
Klasa: a
Wychowawca: Bronisław Łaba
Data urodzenia: Ukryte
Miejsce urodzenia: Ukryte
Miejsce zamieszkania: Ukryte
Aktualny adres: Ukryte
Do Gimnazjum im. R. Traugutta w Częstochowie został przyjęty we wrześniu 1924 roku i zdawał w maju roku 1932 gimnazjalny zwyczajny egzamin dojrzałości typu humanistycznego wobec Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, powołanej przez Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego pismem z dnia 29 marca 1932 roku.
Świadectwo dojrzałości otrzymał 30 maja 1932 roku.
Uczestniczył w zjeździe w 1957 roku.
Ksiądz dr teolog.


Urodził się w Częstochowie, na Ostatnim Groszu 30 sierpnia 1911 r. rodziców Walentego i Józefy z d. Pęczkowskiej. Okres I wojny światowej spędził wraz z rodziną w miejscowości Święta Anna. Po ukończeniu działań wojennych powrócił do Częstochowy i tutaj chodził do szkoły podstawowej, a następnie do gimnazjum im. R. Traugutta. Egzamin dojrzałości zdał w 1932 r. i po odbyciu rekolekcji zamkniętych, które ostatecznie utwierdziły go w wyborze drogi życia poprosił o przyjęcie do Częstochowskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Jako alumn tegoż Seminarium i absolwent Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymał 14 lutego 1937 r. święcenia subdiakonatu, a 13 marca tegoż roku diakonat. Dnia 6 maja 1937 r. w kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze otrzymał z rąk Księdza Biskupa Teodora Kubiny święcenia prezbiteratu.

Pierwszą jego placówką duszpasterską był wikariat w Niegowej (od 1 czerwca 1937 r. do 30 czerwca 1938 r.) 2 lipca 1938 r. został mianowany wicesekretarzem generalnym Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej w Częstochowie. Urząd ten pełnił do wybuchu II wojny światowej. W październiku 1939 r. został wikariuszem w Czarnożyłach, a po roku w Rudnikach Wieluńskich. W 1941 r. został przeniesiony do Koziegłów i stąd w listopadzie 1942 r. przeszedł jako wikariusz substytut do Starczy (9 sierpnia 1945 r. otrzymał nominację na administratora tej parafii).

Od 22 stycznia 1947 r. był administratorem parafii w Wojkowicach Kościelnych (proboszczem tej parafii został mianowany 17 października 1949 r.). Z tej pozycji napisał i obronił na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pracę doktorską pt. Parafia Wojkowice. Rys prawno-historyczny. Promocja odbyła się 15 lipca 1952 r. Dnia 18 września 1959 r. był mianowany wicedziekanem dekanatu siewierskiego.

22 czerwca 1962 r. został mianowany proboszczem parafii Przemienienia Pańskiego w Częstochowie-Gnaszynie. Od 21 stycznia 1965 r. pełnił także obowiązki obrońcy węzła małżeńskiego w Sądzie Biskupim.

Ks. Bp Stanisław Nowak odznaczył go przywilejem rokiety i mantoletu.

Obok zwykłych prac duszpasterskich w wymiarze duchowym, włożył wiele starań i energii w modernizację kościoła, drewnianego poniemieckiego baraku. W pierwszych latach duszpasterzowania w Gnaszynie Ks. W. Stępień dostosował prezbiterium do wymogów soborowych, ufundował marmurowy ołtarz, sprawił 3 spiżowane dzwony i dwunastogłosowe organy. Po pożarze w dniu 22 kwietnia 1971 r., który zniszczył częściowo wnętrze i dach kościoła wymienił drewniane ściany na murowane i całość kościoła, na ile pozwalała na to konstrukcja przyozdobił. Kościół pozostawał jednak zbyt mały i niski, ca powodowało, że uczestnicy liturgii latem mdleli z gorąca, zimą albo marzli, albo wychodzili na mróz spoceni.

Kiedy więc udało się zauważyć pewną nadzieję na liberalizację dotąd bardzo nieżyczliwego stosunku władz polityczno-administracyjnych do prqblemów budownictwa sakralnego, podjął Ks. W. Stępień konsekwentne i systematyczne starania o uzyskanie pozwolenia na budowę kościoła. Kolejne jednak petycje do władz wojewódzkich, jeszcze przed 1968 rokiem, a od 1975 powtarzane w każdym roku, pozostawały bez odpowiedzi. W jednym tylko 1976 r. przyszła odpowiedź na piśmie ? negatywna. Również starania Kurii Diecezjalnej od 1977 r. nie przyniosły żadnego efektu. (Do tej pory sprawa budowy kościoła w Gnaszynie nie była na diecezjalnej liście najpilniejszych budów sakralnych. Władze bowiem udzielając w sprzyjających warunkach jednego pozwolenia z listy kilku przedstawionych pozycji, wybierały zwykle budowle najmniej konieczne. Dlatego powstała praktyka, że Kuria w każdym roku prosiła o dwa-trzy pozwolenia o znaczeniu priorytetowym. Gnaszyn zaś, miał skromne warunki, były natomiast w Diecezji placówki, w których większość uczestników liturgii musiała stać pod gołym niebem).

Tymczasem nadeszły wielkie przemiany zapoczątkowane sierpniem 1980 r. Pod wpływem żądań społeczeństwa doszło do zmian we władzach wojewódzkich. Nowy wojewoda na pismo Ks. W. Stępnia z 8 czerwca 1981 r. odpowiedział już 23 czerwca pozytywnie. Ks. W. Stępień mógł rozpocząć wielkie dzieło swego życia. Nie danym mu było jednak cieszyć się wejściem do wybudowanego kościoła. Były już mury przykryte częściowo dachem, gdy nagle wioząc materiały budowlane na swój kościół, 28 maja 1986 r. w furgonetce przeszedł do wieczności.

Ekspórtacja do starego jeszcze kościoła odbyła się dnia następnego. Przewodniczył jej Ks. Bp Ordynariusz Stanisław Nowak przy udziale 50 kapłanów. W uroczystościach pogrzebowych dnia 30 maja 1986 r. pod przewodnictwem Księdza Biskupa Tadeusza Szwagrzyka uczestniczyło 105 kapłanów i licznie zgromadzeni wierni.

Pochowany został na cmentarzu w Gnaszynie.

*

Autor: Ks. Marian Mikołajczyk

Źródło: ?Wiadomości Archidiecezji Częstochowskiej? Nr 1/1990, ss. 20-21

Dodaj dane tego absolwenta

j.pawlikowski Dodano: 2008-07-26 10:14

Urodził się w Częstochowie, na Ostatnim Groszu 30 sierpnia 1911 r. rodziców Walentego i Józefy z d. Pęczkowskiej. Okres I wojny światowej spędził wraz z rodziną w miejscowości Święta Anna. Po ukończeniu działań wojennych powrócił do Częstochowy i tutaj chodził do szkoły podstawowej, a następnie do gimnazjum im. R. Traugutta. Egzamin dojrzałości zdał w 1932 r. i po odbyciu rekolekcji zamkniętych, które ostatecznie utwierdziły go w wyborze drogi życia poprosił o przyjęcie do Częstochowskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Jako alumn tegoż Seminarium i absolwent Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymał 14 lutego 1937 r. święcenia subdiakonatu, a 13 marca tegoż roku diakonat. Dnia 6 maja 1937 r. w kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze otrzymał z rąk Księdza Biskupa Teodora Kubiny święcenia prezbiteratu.

Pierwszą jego placówką duszpasterską był wikariat w Niegowej (od 1 czerwca 1937 r. do 30 czerwca 1938 r.) 2 lipca 1938 r. został mianowany wicesekretarzem generalnym Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej w Częstochowie. Urząd ten pełnił do wybuchu II wojny światowej. W październiku 1939 r. został wikariuszem w Czarnożyłach, a po roku w Rudnikach Wieluńskich. W 1941 r. został przeniesiony do Koziegłów i stąd w listopadzie 1942 r. przeszedł jako wikariusz substytut do Starczy (9 sierpnia 1945 r. otrzymał nominację na administratora tej parafii).

Od 22 stycznia 1947 r. był administratorem parafii w Wojkowicach Kościelnych (proboszczem tej parafii został mianowany 17 października 1949 r.). Z tej pozycji napisał i obronił na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pracę doktorską pt. Parafia Wojkowice. Rys prawno-historyczny. Promocja odbyła się 15 lipca 1952 r. Dnia 18 września 1959 r. był mianowany wicedziekanem dekanatu siewierskiego.

22 czerwca 1962 r. został mianowany proboszczem parafii Przemienienia Pańskiego w Częstochowie-Gnaszynie. Od 21 stycznia 1965 r. pełnił także obowiązki obrońcy węzła małżeńskiego w Sądzie Biskupim.

Ks. Bp Stanisław Nowak odznaczył go przywilejem rokiety i mantoletu.

Obok zwykłych prac duszpasterskich w wymiarze duchowym, włożył wiele starań i energii w modernizację kościoła, drewnianego poniemieckiego baraku. W pierwszych latach duszpasterzowania w Gnaszynie Ks. W. Stępień dostosował prezbiterium do wymogów soborowych, ufundował marmurowy ołtarz, sprawił 3 spiżowane dzwony i dwunastogłosowe organy. Po pożarze w dniu 22 kwietnia 1971 r., który zniszczył częściowo wnętrze i dach kościoła wymienił drewniane ściany na murowane i całość kościoła, na ile pozwalała na to konstrukcja przyozdobił. Kościół pozostawał jednak zbyt mały i niski, ca powodowało, że uczestnicy liturgii latem mdleli z gorąca, zimą albo marzli, albo wychodzili na mróz spoceni.

Kiedy więc udało się zauważyć pewną nadzieję na liberalizację dotąd bardzo nieżyczliwego stosunku władz polityczno-administracyjnych do prqblemów budownictwa sakralnego, podjął Ks. W. Stępień konsekwentne i systematyczne starania o uzyskanie pozwolenia na budowę kościoła. Kolejne jednak petycje do władz wojewódzkich, jeszcze przed 1968 rokiem, a od 1975 powtarzane w każdym roku, pozostawały bez odpowiedzi. W jednym tylko 1976 r. przyszła odpowiedź na piśmie ? negatywna. Również starania Kurii Diecezjalnej od 1977 r. nie przyniosły żadnego efektu. (Do tej pory sprawa budowy kościoła w Gnaszynie nie była na diecezjalnej liście najpilniejszych budów sakralnych. Władze bowiem udzielając w sprzyjających warunkach jednego pozwolenia z listy kilku przedstawionych pozycji, wybierały zwykle budowle najmniej konieczne. Dlatego powstała praktyka, że Kuria w każdym roku prosiła o dwa-trzy pozwolenia o znaczeniu priorytetowym. Gnaszyn zaś, miał skromne warunki, były natomiast w Diecezji placówki, w których większość uczestników liturgii musiała stać pod gołym niebem).

Tymczasem nadeszły wielkie przemiany zapoczątkowane sierpniem 1980 r. Pod wpływem żądań społeczeństwa doszło do zmian we władzach wojewódzkich. Nowy wojewoda na pismo Ks. W. Stępnia z 8 czerwca 1981 r. odpowiedział już 23 czerwca pozytywnie. Ks. W. Stępień mógł rozpocząć wielkie dzieło swego życia. Nie danym mu było jednak cieszyć się wejściem do wybudowanego kościoła. Były już mury przykryte częściowo dachem, gdy nagle wioząc materiały budowlane na swój kościół, 28 maja 1986 r. w furgonetce przeszedł do wieczności.

Ekspórtacja do starego jeszcze kościoła odbyła się dnia następnego. Przewodniczył jej Ks. Bp Ordynariusz Stanisław Nowak przy udziale 50 kapłanów. W uroczystościach pogrzebowych dnia 30 maja 1986 r. pod przewodnictwem Księdza Biskupa Tadeusza Szwagrzyka uczestniczyło 105 kapłanów i licznie zgromadzeni wierni.

Pochowany został na cmentarzu w Gnaszynie.

*

Autor: Ks. Marian Mikołajczyk

Źródło: ?Wiadomości Archidiecezji Częstochowskiej? Nr 1/1990, ss. 20-21
Dodaj własny komentarz







Przepisz kod z obrazka:



Copyright© 2007 absolwent.traugutt.net