absolwent.traugutt.net - Portal absolwentów gimnazjum i liceum im. R. Traugutta
Witamy, dzisiaj jest niedziela, 21. stycznia 2018.

Absolwenci-Marchwiński Jerzy Władysław

absolwentImię i Nazwisko: Marchwiński Jerzy Władysław
Mail: Nie określono
Rok matury: 1951
Klasa: a
Wychowawca: Jadwiga Witwińska
Data urodzenia: Ukryte
Miejsce urodzenia: Ukryte
Miejsce zamieszkania: Ukryte
Aktualny adres: Ukryte
Jerzy Marchwiński rozpoczął naukę muzyki u ojca – organisty. Jest absolwentem Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia w Częstochowie, w klasie fortepianu Stefanii Borkowskiej-Potemskiej (dyplom 1952). Wyższe studia muzyczne odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna im. F. Chopina) w Warszawie, w klasie fortepianu Marii Wiłkomirskiej oraz w klasie kameralistyki fortepianowej Kiejstuta Bacewicza. Dyplom magistra sztuki uzyskał w 1958 roku. Doskonalił się pod kierunkiem Carla Zecchiego w Salzburgu i Taorminie.








Działalność artystyczna [edytuj]


Jerzy Marchwiński zaliczany jest do grona najwybitniejszych polskich pianistów i kameralistów. Jako pianista realizuje się przede wszystkim na gruncie kameralistyki. W latach 1974-1981 był członkiem Kwartetu Polskiego Radia i Telewizji. Zespół ten nazywany był także Kwartetem Mistrzów (tworzyli go, obok J. Marchwińskiego: Konstanty Andrzej Kulka – skrzypce, Stefan Kamasa – altówka i Roman Jabłoński – wiolonczela). J. Marchwiński partnerował czołowym polskim artystom, m.in. śpiewakom: Stefanii Woytowicz, Andrzejowi Hiolskiemu, Edmundowi Kossowskiemu, Teresie Żylis-Gara, skrzypkom: Konstantemu Andrzejowi Kulce, Wandzie Wiłkomirskiej, Krzysztofowi Jakowiczowi. Najczęściej występował z żoną, śpiewaczką Ewą Podleś.





Dokonał licznych nagrań radiowych, telewizyjnych dla radiofonii i stacji telewizyjnych krajowych i zagranicznych, a także szeregu nagrań płytowych. Brał udział w nagraniach 25 płyt długogrających (wydanych przez Polskie Nagrania), z których większość posiada swoje reedycje na płytach kompaktowych. Należy do nich m.in. rejestracja kompletu dzieł na skrzypce i fortepian Karola Szymanowskiego, za które wraz z Andrzejem Kulką Marchwiński otrzymał Nagrodę Prezesa Polskiego Radia i Telewizji.








Działalność pedagogiczna i naukowa [edytuj]


Obok działalności artystycznej prowadzi działalności pedagogiczną. Od 1954 roku pracuje w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie (od 1984 – profesor zwyczajny). W wyniku jego starań została powołana w 1978 roku Katedra Kameralistyki Fortepianowej, która stała się aktywnie działającą jednostką naukowo-dydaktyczną. W późniejszym okresie działalność Katedry uległa zawieszeniu, by w 1998 roku odrodzić się ponownie pod postacią Zakładu Kameralistyki Fortepianowej, powołanego na Wydziale Fortepianu, Klawesynu i Organów. W 2002 roku Zakład przekształcił się ponownie w samodzielną Katedrę Kameralistyki Fortepianowej.





J. Marchwiński, obok pracy w warszawskiej uczelni, wykładał także w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.





Jest także autorem szeregu publikacji poświęconych zagadnieniom kameralistyki fortepianowej i gry zespołowej, publikowanych na łamach m.in. „Ruchu Muzycznego” oraz w Zeszytach Naukowych Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. W publikacjach tych kładzie nacisk na postawę partnerstwa w muzyce jako podstawy gry zespołowej. Omawia podstawowe problemy profesjonalne i psychologiczne partnerstwa. Ponadto, kładzie nacisk na zmianę myślenia w świadomości społecznej, która udział pianisty w grze zespołowej sprowadza do roli wyłącznie akompaniatora. Pojęcie to obniża rangę pianisty, którego udział w grze zespołowej (w tym zwłaszcza w układach dwuosobowych) jest równoprawny i partnerski.





Zdaniem Jerzego Marchwińskiego: „Wszędzie, nie tylko w Polsce, wydziały fortepianu kojarzone są wyłącznie z graniem indywidualnym, solowym. Podobnie jak pojęcie pianisty, w tradycyjnym odczuciu, kojarzone jest wyłącznie z graniem solowym. Pianista, który nie gra sam, jakby pianistą być przestawał. Granie zespołowe pianistów ustawiane jest w roli głównie usługowej. Jest to rola fałszywa, szkodliwa artystycznie i psychologicznie. Relacje pomiędzy grającymi w zespole opierają się przecież na relacjach partnerskich, a nie apriorycznym założeniu uprzywilejowania jednych i subordynacji drugich. Aktywność profesjonalna pianisty ma bowiem dwie różne, ale jednakowo ważne, formy: granie solowe i granie zespołowe. W obydwu - oczekiwania perfekcji są identyczne”. (Źródło: [1])








Działalność organizacyjna [edytuj]


Ponadto, Jerzy Marchwiński zasiadał wielokrotnie w jury licznych krajowych i międzynarodowych konkursów muzycznych. W Polsce brał udział, jako juror, w znacznej większości konkursów muzyki kameralnej i konkursów wokalnych, m.in. w takich, jak: Międzynarodowy Konkurs dla Młodych Wokalistów im. Stanisława Moniuszki oraz konkurs o Nagrodę im. A. Hiolskiego.





Udziela się także jako organizator i animator życia muzycznego. Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. Z jego inicjatywy powołane zostało w 1991 roku w Paryżu Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków we Francji (SPAMF).





Jest laureatem Nagrody I stopnia Ministra Kultury i Sztuki.

















Ważniejsze publikacje [edytuj]


Jerzy Marchwiński, Partnership in Music, AMFC, Warszawa 2002


Jerzy Marchwiński, O partnerstwie w muzyce, „Ruch Muzyczny” 2002 nr 1





Dyskografia CD (wybór) [edytuj]


Marta Ptaszyńska, Pieśni rozpaczy i samotności, Ewa Podleś – kontralt, Jerzy Marchwiński – fortepian, Polskie Nagrania CD 075, 1991


Duety (Mendelssohn, Brahms, Schumann), Ewa Podleś – kontralt, Joanna Kozłowska – sopran, Jerzy Marchwiński – fortepian, ISR 002


Karol Szymanowski, Vol. 1-6, Polskie Nagrania, PNCD 062-067, m.in. Jerzy Marchwiński – fortepian (udział w nagraniu pieśni i utworów kameralnych)





Bibliografia (wybór) [edytuj]


Stanisław Dybowski, Marchwiński Jerzy (hasło), w: Słownik pianistów polskich, Selene, Warszawa 2003, s. 415


Leszek Polony, Marchwiński Jerzy (hasło), w: Encyklopedia Muzyczna PWM, część biograficzna, red. E. Dziębowska, tom 6 – m, PWM, Kraków 2000, s. 81


Dorota Szwarcman, Razem w życiu i muzyce. Rozmowy z Ewą Podleś i Jerzym Marchwińskim, PWM, Kraków 2001





Marchwiński Jerzy, pianista-kameralista i pedagog; ur. 6 stycznia 1935, Truskolasy. Naukę muzyki rozpoczął u ojca – organisty. Studiował grę na fortepianie w klasie Marii Wiłkomirskiej i kameralistykę pod kierunkiem Kiejstuta Bacewicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, uzyskując dyplom w 1958. Swoje umiejętności doskonalił u Carla Zecchiego w Salzburgu i Taorminie.


Prowadził niezwykle ożywioną działalność koncertową, głównie w dziedzinie kameralistyki. W latach 1974-81 był członkiem Kwartetu Polskiego Radia i Telewizji zwanym Kwartetem Mistrzów (wraz ze skrzypkiem – Konstantym Andrzejem Kulką, altowiolistą – Stefanem Kamasą i wiolonczelistą – Romanem Jabłońskim). Ponadto występował z najwybitniejszymi polskimi artystami, m.in. Stefanią Woytowicz, Andrzejem Hiolskim, Teresą Żylis-Gara, Wandą Wiłkomirską oraz Ewą Podleś.


Nagrał ponad 25 płyt długogrających (większość nagrań ukazała się również na płytach CD), w tym wraz z Konstantym Andrzejem Kulką komplet dzieł na skrzypce i fortepian Karola Szymanowskiego, za które to nagranie obaj artyści otrzymali Nagrodę Prezesa Polskiego Radia i Telewizji.


Jerzy Marchwiński od 1954 prowadzi działalność dydaktyczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie założył i pełni funkcję kierownika Katedry Kameralistyki Fortepianowej. Od 1984 jest profesorem zwyczajnym warszawskiej uczelni. Współpracował również z wieloma międzynarodowymi konkursami muzycznymi jako nagradzany kameralista i ceniony juror. Wykładał w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Jest laureatem Nagrody I stopnia Ministra Kultury i Sztuki.





Profesor Jerzy Marchwiński





Wybitny artysta i pedagog.


Na wielkość znaczenia Jego 50-letniej obecności w życiu muzycznym oraz w warszawskiej Uczelni, składają się takie cechy jak:





talent i związane z nim nieprzeciętne w polskiej skali osiągnięcia artystyczne w postaci setek koncertów w największych salach koncertowych na wszystkich kontynentach, nagrań płytowych i radiowych, oraz utrwalenie swego nazwiska w świadomości opiniotwórczych kręgów muzycznych w świecie;


wybitna, promieniująca na otoczenie osobowość i rzadka charyzma pedagogiczna, owocująca zarówno niezwykłym autorytetem, jak - trwającym nieraz całe życie - wpływem na profesjonalną i artystyczną postawęJego wychowanków;


oryginalny wkład myśli w rozwój kameralistyki fortepianowej, czego wyrazistym dowodem jest powstanie unikalnej struktury - Katedry Kameralistyki Fortepianowej i - bezpośrednio z tym związany - ogromny rozkwit tej dziedziny w warszawskiej uczelni, a także znacząca zmiana w mentalności rozmaitych kręgów polskiego środowiska muzycznego;


twórcza aktywność w rozmaitych gremiach środowiskowych - zarówno akademickich, jak na zewnątrz Uczelni - poprzez nader cenne inicjatywy w prowadzonej przez siebie Katedrze, w pracach komisji uczelnianych, zasiadanie w jury konkursów, a także publikacje, wywiady, członkostwo w stowarzyszeniach muzycznych itp.;


aktywność w skali międzynarodowej, wyrażona wieloletnią współpracą z Międzynarodowymi Konkursami Muzycznymi w Tuluzie, Monachium, Bilbao i Rio de Janeiro, prowadzeniem międzynarodowych Kursów Mistrzowskich, a także założenie istniejącego do dziś Association des Artistes Musiciens Polonais en France.





Prof. Marchwiński stał się na przestrzeni lat niekwestionowanym autorytetem o światowym formacie, jednym z nielicznych w dzisiejszych czasach - tak bardzo tych autorytetów pozbawionych - punktem odniesienia wielu generacji muzyków, a Jego działalność przynosi splendor naszej Alma Mater, budząc najwyższy szacunek i uznanie dla profesjonalizmu oraz konsekwencji postawy życiowej, której zawsze przyświeca troska o sprostanie najwyższym kryteriom zawartym w antycznej triadzie Dobra, Prawdy i Piękna - kryteriom jakże fundamentalnym w życiu Artysty i Pedagoga.







Urodził się 6 stycznia 1935 r. w Truskolasach k/Częstochowy. Naukę muzyki rozpoczął u ojca - organisty. Jest absolwentem Liceum im. R. Traugutta oraz Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia w Częstochowie, w klasie fortepianu Stefanii Borkowskiej-Potemskiej (dyplom 1952). Wyższe studia muzyczne odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna im. F. Chopina) w Warszawie, w klasie fortepianu Marii Wiłkomirskiej oraz w klasie kameralistyki fortepianowej Kiejstuta Bacewicza. Dyplom magistra sztuki uzyskał w 1958 r. Swoje umiejętności doskonalił u Carla Zecchiego w Salzburgu i Taormime.
Jerzy Marchwiński zaliczany jest do grona najwybitniejszych polskich pianistów i kameralistów. W latach 1974-1981 był członkiem kwartetu Polskiego Radia i Telewizji. Zespół ten zwany był także Kwartetem Mistrzów, bo tworzyli go obok J. Marchwińskiego: Konstanty Andrzej Kulka - skrzypce, Stefan Kamasa - altówka i Roman Jabłoński - wiolonczela.
J. Marchwiński partnerował czołowym polskim artystom, m.in. śpiewakom: Stefanii Wojtowicz, Andrzejowi Hiolskiemu, Edmundowi Kossowskiemu, Teresie Żylis-Gara, skrzypkom: Konstantemu Andrzejowi Kulce, Wandzie Wiłkomirskiej, Krzysztofowi Jakowiczowi.
Najczęściej występował z żoną, śpiewaczką Ewą Podleś. Dokonał licznych nagrań radiowych, telewizyjnych dla radiofonii i stacji telewizyjnych krajowych i zagranicznych, a także szeregu nagrań płytowych. Brał udział w nagraniach 25 płyt długogrających (wydanych przez Polskie Nagrania), z których większość posiada swe reedycje na płytach kompaktowych. Należy do nich, m.in. rejestracja kompletu dzieł na skrzypce i fortepian Karola Szymanowskiego za które wraz z A. Kulką otrzymał Nagrodę Prezesa Radia i Telewizji.
Obok działalności artystycznej, od 1954 roku prowadzi działalność dydaktyczną w Akademii Muzycznej w Warszawie, gdzie założył i pełni funkcje kierownika Katedry Kameralistyki Fortepianowej. Od 1984 roku jest profesorem zwyczajnym warszawskiej uczelni. Wykładał w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie oraz współpracował z wieloma międzynarodowymi konkursami muzycznymi jako nagradzany kameralista i ceniony juror.
J. Marchwiński jest także autorem szeregu publikacji poświęconych zagadnieniom kameralistyki fortepianowej i gry zespołowej, publikowanych na łamach, m.in. „Ruchu Muzycznego”. W publikacjach tych kładzie nacisk na podstawę partnerstwa w muzyce, jako podstawy gry zespołowej. Omawia zasadnicze problemy profesjonalne i psychologiczne partnerstwa. Ponadto, kładzie nacisk na zmianę myślenia w świadomości społecznej, która udział pianisty w grze zespołowej sprowadza do roli wyłącznie akompaniatora.
Ponadto, Jerzy Marchwiński zasiadał w jury licznych krajowych i międzynarodowych konkursów muzycznych, jak np.: Międzynarodowe konkursy Muzyczne w Tuluzie, Monachium, Bilbao i Rio de Janeiro. Udziela się także jako organizator i animator życia muzycznego. Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. Z jego inicjatywy powołane zostało w 1991 roku w Paryżu Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków we Francji. Na przestrzeni lat J. Marchwiński stał się niekwestionowanym autorytetem o światowym formacie, jednym z nielicznych w dzisiejszych czasach. Jest laureatem Nagrody I stopnia Ministra Kultury i Sztuki i wielu odznaczeń państwowych.

Źródło: Janusz Kołodziejski-TRAUGUCIACY Bardowie Tradycji

Dodaj dane tego absolwenta

Dodaj własny komentarz







Przepisz kod z obrazka:



Copyright© 2007 absolwent.traugutt.net