absolwent.traugutt.net - Portal absolwentów gimnazjum i liceum im. R. Traugutta
Witamy, dzisiaj jest niedziela, 21. stycznia 2018.

Kurpiński Jerzy Jan, dodał: Sętowski Juliusz ( dodał Cieślak A. ),

Kurpiński Jerzy Jan

Urodził się 22 grudnia 1918 roku w Częstochowie, był synem Feliksa, kupca, członka Rady Miejskiej w Częstochowie, oraz Zofii z Jastrzębskich, bratem Wandy, żołnierza ZWZ - AK, uczestniczki powstania warszawskiego 1944 roku.
Kurpiński uczęszczał do Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Częstochowie. W maju 1937 r. zdawał gimnazjalny zwyczajny egzamin dojrzałości typu matematyczno - przyrodniczego wobec Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, powołanej przez Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego. Świadectwo otrzymał dnia 20 maja 1937 r. w Częstochowie.
Po uzyskaniu matury podjął służbę wojskową w 27 pułku piechoty. W 1938 roku ukończył z wyróżnieniem VI Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 27 pp w Częstochowie. Rozpoczął studia na Wydziale Ogrodnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Wziął udział w kampanii 1939 roku, po bitwie pod Kockiem znalazł się w niewoli sowieckiej, a później niemieckiej. Stamtąd zbiegł do Częstochowy, a następnie podjął pracę w leśniczówce Kręciwilk koło Częstochowy. Od początku 1940 był członkiem ZWZ - AK. W 1942 wywiózł uwolnionego przez organizację z więzienia na Zawodziu w Częstochowie płk. Stanisława Mareckiego „Butryma” do Nowego Sącza. Przez jakiś czas działał na tamtym terenie, lecz zagrożony aresztowaniem powrócił do obwodu częstochowskiego ZWZ - AK. Od jesieni 1943 w stopniu ppor. Był dowódcą pierwszego oddziału leśnego w rejonie Złotolasów koło Złotego Potoku; Kurpiński wybudował sieć bunkrów leśnych, przyjmował zrzuty lotnicze, szkolił podoficerów, przyjmował też do oddziału podchorążych 27 pp. W 1944 jego oddział przeprowadził szereg akcji zbrojnych, brał udział w koncentracji 2 Kieleckiej i 7 Częstochowskiej DP i marszu na pomoc powstaniu warszawskiemu. Po rozwiązaniu oddziału 17 I 1945 w Sierakowie, Kurpiński nie ujawnił się i przebywał do chwili amnestii w oddziale Włodzimierza Musialika „Bolesława”. W sierpniu 1945 w Warszawie wyszedł z konspiracji i uczestniczył w podpisaniu umowy amnestyjnej pomiędzy władzą ludową i płk. Janem Mazurkiewiczem „ Radosławem” w Warszawie i tam się ujawnił w sierpniu 1945 r.
Na początku września 1945 r. uczestniczył w Komisji Likwidacyjnej Armii Krajowej przy ul. Racławickiej w Częstochowie i umożliwił swoim żołnierzom powrót do życia cywilnego i na uczelnie.
Niestety, sady wojskowe nie respektowały umowy, twierdząc, że nie ma ona mocy sejmowej, później aresztowano ujawnionych i skazano na najwyższe wyroki.
Margines społeczny, któremu odmawiano wstąpień do Armii Krajowej i pozostawał bezczynny w czasie wojny, poprzestając na bandytyzmie, masowo zasilił szeregi służby bezpieczeństwa i sprawował dokuczliwą dla społeczeństwa władzę.
Dowództwo brygady AL. Bema wydało VKWD dowódców pułków 27 i 74 AK mjr Karola Kutnickiego „ Kruka” i mir. Mieczysława Terchalskiego” Marcina”, wywiezionych do Rosji. Innych dowódców skrytobójczo mordowano bez sądów.
„ Ponury” po wojnie pomagał przystosować się do życia cywilnego i wszedł do Zarządu Związku Partyzantów w Częstochowie.
Niestety „ bezpieczeństwo” w szczególności działacze AL. – u rejonu Zielonej Dąbrowy winni mordu na właścicielu Gayrze, pamiętając przewagi „ Ponurego” podczas wojny, zaczęli oskarżać go o grabieże, mordy i przypisali mu na końcu nawet samobójstwo. „ Ponury” ostrzeżony od 1948 r. ukrywał się u rodzin swoich żołnierzy na Śląsku, w Wielkopolsce w rodzinie leśniczego „ Huberta”, aż wreszcie agenci UB próbowali go aresztować w hotelu milicyjnym Fregata w Warszawie, gdzie rzekomo wypadł z okna 4 piętra w dniu 22 maja 1955 r. Zwłoki odebrała rodzina z więzienia w Mokotowie i pochowała na Powązkach w Warszawie, obok jego ojca.
Awansowany do stopnia kapitana, odznaczony został dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Virtuti Militari . Krzyżem Zasługi z Mieczami.
„ Ponury” istnieje jako legenda, społeczeństwo uczciło jego pamięć tablicami na kościołach w Przyrowie, Janowie, Złotym Potoku, Żarkach, na murze Gimnazjum im. H. Sienkiewicza, Ostańcu k. Źródeł Zygmunta, kapliczce w Hucisku. „ Ponury” to nieprzeciętna osobowość, prawość, świetny operatywny oficer, dowódca, niestety zginął zaledwie w wieku 37 lat, bo Polska Ludowa go nie przyjęła. „ Ponury” prócz pamięci pozostawił syna córkę, a żołnierze jego pielgrzymują każdego października na msze św. Do Złotego Potoku.

J. Sętowski - Cmentarz Kule w Częstochowie i Gazeta Wyborcza – 1999 r.

Dodaj własny komentarz







Przepisz kod z obrazka:



Copyright© 2007 absolwent.traugutt.net